منزوی و حافظ
این شعر (غزل) از بابت تکریم و عرضِ ارادتِ اینجانب (منزوی) به حضور
به گُفتـــَــم جورِِ زِندان را،تَنــَــــــفُر از زمســـــتان را.
بِرَفتَــم بر مزارش تا ببوســـــــــــــم سـنگ پاکش را.
سلام ای شاعرِِ(ی) خوبان،بخوانــــدم حـمدِ قرآن را.
وجودت گوهری تابان،به این شـــهرو به این سامان.
به روحت جانِ من قربان؛چو روحــــــت روح یزدان را.
درودم بر قَلَمـــــــــــــــــدانَت
ثنا گویم به دیوانت؛بِنازَم خـــــــــــــــــــــــاکِ ایران را.
سزایـــَــــت عِطــرِ گل باشد،به پایت جوی مُل باشد.
سَرایت صدرِ دل باشد. ستیغت کوهِ تفتــــــــــــان را.
زبانت پر بلاغت شد،زاشعارت صیانـــــــــــــــت شد.
چو قرآنــــــــــــــــــــت روایت شد،بتابی نور ایمان را.
به گفتارت تعادل بُد؛به اجبـــــــــــــــــارت تساهل بُد.
به انسانـــــــــــــــت تعامل بُد، روا کن بنده فرمان را.
سرودِ (ی) سغدیان بر لب،چراغی جاودان هر شـب.
بسوزد عاشقـت در تب،پریشان گفته هذیــــــــــان را.
ز شِعرَت باده می جوشد.بهاران سَبزه می نــــوشد.
گَُــنـَـه را پرده می پوشـَــــــَــد،و پیکر های عـُـریان را.
جفایـــَـت عالَمی سوزَد،لَبَم برلَب همـــــــــــی دوزَد .
جَهَـــنَّم چون بیاَفروزد،دو صَد رَحمَت مُغِیـــــــــــلان را.
طلایَــــم را تو زَر کردی،شُـــکوهم را تو فــــَّــــر کردی.
کلامــَـــم پُُر هنر کردی،بِدادی تحفه انســـــــــــــان را.
شکـــر از طعم تو شیرین،ادب را کرده ای شــــَـرمین.
ســـــُــــخَن هایت خوش آهنگین.کُنی آغاز،پایـــان را.
خوشا بر من،خوشا این دل که با شعـرَت کُنَم همدِل.
چو دانـــَـم بحر دیوان را،دَر آرَم دُرِّ غـــــــــــــــــلطان را.
جوانی "منـــزوی" هستم،من از آدَم بَری هـــَـــستَـم.
زِ آلایـــــــــــش تُهی هستم،بگویم لعنِِ شـــــیطان را.
مزارت را نیــــــــــــــــــــــــازا
به خـــــــــاکت گل بیافشانم،به روحَت نورِ رَخشان را.
تو را بدرودِ بی پایان،نِثارت جاودانـــــــــــــــــــــــ
حضرت حافظ نوشته شد.امیدوارم مقبول شما و ایشان واقع گردد.
غــــزل در بــــــــــــــــحـــر (هــزج مثمن سالـــم).
وزن بحــــــر :مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن.
به گُفتـــَــم جورِِ زِندان را،تَنــَــــــفُر از زمســـــتان را.
بِرَفتَــم بر مزارش تا ببوســـــــــــــم سـنگ پاکش را.
سلام ای شاعرِِ(ی) خوبان،بخوانــــدم حـمدِ قرآن را.
وجودت گوهری تابان،به این شـــهرو به این سامان.
به روحت جانِ من قربان؛چو روحــــــت روح یزدان را.
درودم بر قَلَمـــــــــــــــــدانَت
ثنا گویم به دیوانت؛بِنازَم خـــــــــــــــــــــــاکِ ایران را.
سزایـــَــــت عِطــرِ گل باشد،به پایت جوی مُل باشد.
سَرایت صدرِ دل باشد. ستیغت کوهِ تفتــــــــــــان را.
زبانت پر بلاغت شد،زاشعارت صیانـــــــــــــــت شد.
چو قرآنــــــــــــــــــــت روایت شد،بتابی نور ایمان را.
به گفتارت تعادل بُد؛به اجبـــــــــــــــــارت تساهل بُد.
به انسانـــــــــــــــت تعامل بُد، روا کن بنده فرمان را.
سرودِ (ی) سغدیان بر لب،چراغی جاودان هر شـب.
بسوزد عاشقـت در تب،پریشان گفته هذیــــــــــان را.
ز شِعرَت باده می جوشد.بهاران سَبزه می نــــوشد.
گَُــنـَـه را پرده می پوشـَــــــَــد،و پیکر های عـُـریان را.
جفایـــَـت عالَمی سوزَد،لَبَم برلَب همـــــــــــی دوزَد .
جَهَـــنَّم چون بیاَفروزد،دو صَد رَحمَت مُغِیـــــــــــلان را.
طلایَــــم را تو زَر کردی،شُـــکوهم را تو فــــَّــــر کردی.
کلامــَـــم پُُر هنر کردی،بِدادی تحفه انســـــــــــــان را.
شکـــر از طعم تو شیرین،ادب را کرده ای شــــَـرمین.
ســـــُــــخَن هایت خوش آهنگین.کُنی آغاز،پایـــان را.
خوشا بر من،خوشا این دل که با شعـرَت کُنَم همدِل.
چو دانـــَـم بحر دیوان را،دَر آرَم دُرِّ غـــــــــــــــــلطان را.
جوانی "منـــزوی" هستم،من از آدَم بَری هـــَـــستَـم.
زِ آلایـــــــــــش تُهی هستم،بگویم لعنِِ شـــــیطان را.
مزارت را نیــــــــــــــــــــــــازا
به خـــــــــاکت گل بیافشانم،به روحَت نورِ رَخشان را.
تو را بدرودِ بی پایان،نِثارت جاودانـــــــــــــــــــــــ
بــه آرامش رِِسَد وجدان،بِبینی هــــــــــــــور مزدان را.
مازیار طهماسب نیا ــــــــــــ"منزوی"
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
درود بر روان خواجه شیراز ؛ لسان الغیب ، حضرت حافظ.
+ نوشته شده در پنجشنبه پنجم دی ۱۳۹۲ ساعت 6:9 توسط منزوی
|
این خودم هستم. البته تصویری از خودم است. نمی دانم از دیدن این چهره چه چیزی در مورد شخصیت من برداشت خواهی نمود. اما به عرض برسانم هدف از نهادن این تصویر فقط چهره نمودن به دوستان عزیزم است و هیچ منظور دیگری ندارم. به این وبلاگ باتمام کمبودها و دلتنگی های آن که بی شک از کمبودها و دل گرفتگی های صاحبش نشات می گیرد خوش آمدی دوست وبگذر من. (منزوی)