سخن سحرگاه

سَحَر با من سُخَن با راز گفتی.
حَدیث اَز اَوَّلین آغاز گفتی.

بگفتی: شرحِ دل افراز گفتم.

بگفتم: بی جهت ،سِر باز گفتی.

بگفتی: یک غَزَل اَز عِشق گفتم.

حِکایت اَز نیازُ و ناز گفتی.

من آن تنها هَزارِ باغ بودم.
ز کوچ و شوقِ در پَرواز گفتی.

شکسته شاخِه ای درخاک بودم.
به من زیبا رخی ، گُلناز گفتی.

سُکوتَم حُکمُ  لب ممهور  بودَم.
تو اَز نَجوا وَ از هَمراز گُفتی.

نبودستم  دَمی با یار ، دمخوَر.
تو اَز بوسُ و لَبِ طَنّاز گُفتی.

نَوای قلبِ من غمساز گویی.

به کوکَش ،شورِ دل همساز گُفتی.

چو یک جمله گله ابراز کردم.

جوابم را به صد آواز گفتی.

چو پایم خسته شد از راه رفتن.

سُخَن از توسَنی تَکتاز گفتی.

به صد نیکی  مرا تشبیه کردی.

گهی اطناب و گه ایجاز گفتی.

ز شعر و نظمِ من سرمست گشتی.

شراب و حافظ و شیراز گفتی.

نشستم یک درنگی پای عشقت.

زِ عشقِ مُعجِزَت ،اِعجاز گفتی.

به رویت دربِ دل را باز کردم.
به ناگه ! از چه روی ! اعراض گفتی؟

چو دیدی "منزوی" امروز گشتم.
به انجامِ دلم آغاز گفتی.

رها کردی مرا در سوگ ؛ رفتی.

به خود از ضربه شستت ، ناز گفتی.

مازیار طهماسب نیا.(منزوی)

بدرود

قسم به نام بهار ،به موسم و فصل گل.

به نغمهء چکاوک ،به هر سرود بلبل.

قسم به شعلهء شمع ،قسم به نورخورشید.
به خلوت عاشقان ،قسم به سایهء بید.

قسم به تیر آرش ،به شوکت سلیمان.
به حکمت ارسطو ،قسم به خاک ایران.

قسم به عشق و عاشق ،به سرخی شقایق.
قسم به دور ایام ،به گردش دقایق.

قسم به هر چه خوبی ،که در جهان بدیدم.
به شعر ناب حافظ ،که از دیوان شنیدم.

ندیدم اندر جهان نکو تر از صداقت.
نبود در ضمیرم بجز یاد رفاقت.

شادی و طیب قلبم ،لبخند دوست باشد.
در زمهریر بدرود ،ز من خشنود باشد.

مازیار طهماسب نیا

یکی از دوستان نزدیکم عازم سفری دور و  دراز گشته است. سفری به دیار غربت. ضمن انکه برایش سلامتی و تعالی آرزو می کنم ، این شعر کوچک را تقدیم وجود زیبا و پر بهایش می کنم. بدرود دوست خوب من