چتری برای باران

صاحبِ دانای قَلَم ، علمِ فراوان که تویی.

گشته دلم گِردِ جهان ، در طلبِ جودِ شما.

معدنِ داد و دَهِشی ، چشمهء جوشان که تویی.

محضرِ پاکت که شده ، دایرهء صلح و صفا.

اَمن و اَمانت صِفَتَت ، امینِ یزدان که تویی.

گوهرِ دُر سایِ دِلت ، فاقِدِ هر رنگ و ریا.

قرصِ قمر ، نقشِ رُخَت ، جلوهء الوان که تویی.

منزلِ فانی نَسِزَد ، تا بشوی همدمِ ما.

ساکنِ پردیس کَسا ، روضهء رضوان که تویی.

شرحِ تو هُدهُد چو شنید از نَفَسِ بادِ صبا.

سوی تو شد ، نغمه کُنان. عِرضِ سلیمان که تویی.

دورِ زمان کُن سپری ، خاتمه ده قهرِ شتا.

موسمِ زیبای خدا ، فصلِ بهاران که تویی.

دشت و دَمَن ، تشنه لب و رو به شما دستِ دعا.

ابرِ سَخی ، خَنده بِزَن ، موجِبِ باران که تویی.

چرخِ فَلَک ، در یَدِ تو ، وصلِ به تو ارض و سما.

مه ز تو نو ، شمسِ ضُحی ، زُهره به دیوان که تویی.

چله نِشَستَم همه عمر ، "منزوی" و بی ادعا.

جمعِ پراکنده بخوان ، حلقهء یاران که تویی.

چَشمِ سِپَه را بِچِکان ، زَهرهء دیوان ، چو دَوا.

در کفِ تو ، گُرزِ گران ،رستمِ دستان که تویی.

مفتعلن مفتعلن مفتعلن ، کشتِ مرا.

درسِ ادب ، شعر و سخن ، شاعرِ عرفان که تویی.

تشنه ز فرهنگِ تهی ، میکده درگیرِ فنا.

باده بگو ، پیرِ سخن ، ساقیِ خندان که تویی.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مازیار طهماسب نیا ، (منزوی)